Terapia pedagogiczna

TERAPIA PEDAGOGICZNA
Terapia pedagogiczna to specjalistyczne działania mające na celu niesienie pomocy dzieciom ujawniającym różnego rodzaju nieprawidłowości rozwoju i zachowania. Ukierunkowana jest ona na korygowanie i kompensowanie zaburzeń psychoruchowego rozwoju dziecka jako jednej z przyczyn niepowodzeń szkolnych.
Terapię pedagogiczną na terenie naszego przedszkola prowadzimy w formie indywidualnej. Staramy się stworzyć dzieciom możliwość wszechstronnego rozwoju umysłowego, psychicznego i społecznego na miarę ich możliwości. Bawiąc się z  dziećmi szczególną uwagę zwracamy na usprawnianie funkcji słuchowych, wzrokowych, ruchowych i ich właściwej koordynacji. Prowadzimy rozmowy indywidualne z dziećmi, organizujemy zabawy tematyczne, inscenizacje na podstawie tekstów literackich oraz aktywność plastyczną wspartą ciekawymi i różnorodnymi pomocami i materiałami. Podczas pracy z dzieckiem stosujemy metody wspierające i stymulujące naturalny rozwój dziecka oraz angażujące wiele zmysłów: słuch, wzrok, dotyk.

Propozycje pracy w domu 23.06.2020

 

skanuj0072


Propozycje pracy w domu 18.06.2020

Ćwiczenia artykulacyjne
Były sobie listeczki, dwaj przyjaciele (język w kształt łopatki). Rosły na gałęzi i wiatr ruszał nimi w różne strony (wysuwanie warg do przodu i dmuchanie). Czasami unosiły się do góry (zakładanie języka na górną wargę), czasem opadały na dół (dotykanie językiem brody), czasem pochylały się w lewo, czasem w prawo (ruchy języka do kącików warg). Gdy bardzo mocno wiał wiatr listki furkotały (wibracje warg). Niekiedy bywało i tak, że zaglądały do dziupli (szerokie otwieranie ust), w której mieszkała wiewiórka (wysuwanie języka z ust).
Pewnego razu wiatr zerwał listki i poleciały one wysoko do góry (unoszenie języka do podniebienia), krążyły na górze (ruchy języka po podniebieniu), a potem spadały za płotem (układanie języka za dolnymi zębami). Ruszały się listki za płotem (ruchy języka za dolnymi zębami) chcąc się wydostać, ale płot był wysoki (szczerzenie złączonych zębów). Nagle nadeszła krowa z grubym brzuchem (nadymanie policzków) policzków zjadła listki (ruchy żuchwą naśladujące żucie), potem się oblizała, bo listki jej bardzo smakowały (oblizywanie warg językiem).

Propozycje pracy w domu 16.06.2020

ChomikImage.aspx


Propozycje pracy w domu 04.06.2020

1. Ćwiczenia oddechowe mobilizujące wyłącznie aparat oddechowy
·  wprawianie w ruch lekkich przedmiotów wiszących na nitce za pomocą dmuchania
·  puszczanie baniek mydlanych
·  zdmuchiwanie mlecza
·  chuchanie w zamarzniętą szybę
·  gwizdanie na jednym wydechu
·  gaszenie świecy z różnej odległości
·  gwizdanie rytmów, itp.

 

2. Ćwiczenia oddechowe z jednoczesnym wypowiadaniem głosek.
·         wypuszczanie pary z lokomotywy: f-f-f-f-, sz-sz-sz,
·         brzęczenie pszczół, bąków, itp.: bzzzzz,
·         syczenie węża: ssssssssss. Itp.
3. Ćwiczenia języka.
·  wysuwanie języka – język wąski i szeroki. kierowanie języka w kąciki ust: w prawo i lewo – przy szeroko otwartych ustach
·  unoszenie języka na górną wargę – język wąski szeroki ( usta szeroko otwarte).
·  unoszenie języka za górne zęby i cofanie go do podniebienia miękkiego.
·  dotykanie językiem zębów trzonowych górnych i dolnych. dotykanie językiem poszczególnych zębów – po kolei.
·  oblizywanie warg ruchem okrężnym – usta szeroko otwarte.
·  mlaskanie czubkiem języka. mlaskanie środkiem języka. przyssanie języka do podniebienia przy szeroko otwartych ustach.

 


Propozycje pracy w domu 02.06.2020

1. Zabawa ćwicząca narządy mowy: „Naśladuj mnie”.
Krowa – ruchy okrężne żuchwą, wargi zamknięte.
Świnka-  tworzenie ryjka, jak przy wymawianiu u.
Piesek – szczerzenie zębów, ziajanie.
Kotek pije mleko – wysuwanie języka nad dłońmi ułożonymi w kształcie miseczki, oblizywanie warg ruchem okrężnym.
Konik- kląskanie.
2. Loteryjka obrazkowa „Co robią zwierzęta”.
Pokazujemy dziecku obrazek, np. kota i zadajemy pytania:
– Co to jest?
– Dziecko: kot.
– Jaki jest kot?
– Dziecko: mały, (brązowy, miły, itp.).
– Co on robi?
– Dziecko: pije mleko.
– Czy mógłbyś powiedzieć wszystko razem?
– Dziecko: Mały kotek pije mleko.
Następnie dziecko zadaje pytania, prowadzący odpowiada.
Przykłady: Mały kotek pije mleko. Koń pasie się na łące. Łaciaty pies je kości. Dziewczynka pilnuje trzy gąski. Kura wchodzi na grzędę. Krowa ma ostre rogi. Pies śpi w budzie.
3.Zabawa w chowanego:
Rodzic kładzie maskotki, figurki zwierząt w różne miejsca. Dziecko szuka i określa ich położenie, np. kotek jest za krzesłem, piesek jest pod książką, krowa na półce itp.
– szukanie zwierząt ukrytych na obrazku, określanie położenia (na, pod, za, obok, itp.)

Propozycje pracy w domu 28.05.2020

 

41 1

31


Propozycje pracy w domu 26.05.2020

wiczenia dla 5 6 latków 25

WICZENIA Z WIERSZYKAMI 5 LATKI 43


Propozycje pracy w domu 21.05.2020

2 1 1

poszukaj ogrod

 


Propozycje pracy w domu 19.05.2020

2 4

wiczenia dla 5 6 latków 33


Propozycje pracy w domu 14.05.2020

w08

 

41


Propozycje pracy w domu 12.05.2020

141

 

222

 


Propozycje pracy w domu 07.05.2020

Ćwiczenia oddechowe
 
1. „Wąchamy kwiatki” – powolny wdech nosem, powolny wydech ustami (powtarzamy kilka razy)
2. „Papierki”– zdmuchiwanie kawałka papieru z gładkiej powierzchni;
3.Dmuchanie na: wiatraczek, aby kręcił się długo i równomiernie, na świeczkę(tak, by płomień przechylał się, ale nie zgasł), watkę lub piórko.
4. „Huśtawka dla misia” – dziecko, leżąc na plecach, układa na brzuchu swoją ulubioną maskotkę. Przy głębokim, powolnym i równomiernym wdechu zabawka unosi się do góry, przy powolnym wydechu – opuszcza – w ten sposób huśtamy maskotkę.
5. „Śmieją się…”– nabieranie powietrza przez szeroko otwartą buzię i na jednym wydechu jak najdłuższe naśladowanie śmiechu różnych ludzi:
– panowie – „ho, ho, ho..”,
– panie – „ha, ha, ha…”,
– dziewczynki – „hi, hi, hi…”,
– staruszki – „he, he, he…”.
6. „Ziewamy”– szeroko, swobodnie, jak najdłużej na jednym wydechu wypowiadanie głoski „a” – „aaaaaaaa…”.
7. „Wdech i wydech”– ćwiczenia z unoszeniem rąk: wdech – unoszenie rąk bokiem do góry, wydech – powolne opuszczanie rąk.
8. Łączenie wydechu z wymową pojedynczych głosek:
– usypianie lalki – „aaaaaa…”,
– syczenie gęsi – „sss sss”,
– chuchanie na zmarznięte ręce – „ch, ch, ch…”.
– wietrzyk, który porusza wiatraczki – „ffffff….”, zdmuchuje liście „sz sz sz…”,
– naśladowanie; pogotowia: „iu – iu – iu…”, straży pożarnej: „ eu – eu – eu…”, policji: „eo – eo – eo…”.

Propozycje pracy w domu 05.05.2020

1.„Czasami czuję się jak…” – zabawa twórcza
Dziecko z rodzicem tworzą parę. Spacerując obserwują pomieszczenie i przedmioty. Kiedy zauważą coś interesującego mówią drugiej osobie: „czasami czuję się jak…, bo…” (Czasami czuję się jak zamknięte drzwi, bo pilnuję, aby nikt nie dowiedział się jaki naprawdę jestem w środku.)
W tym ćwiczeniu najważniejsze jest uzasadnienie porównania siebie z przedmiotem.
2.Wierszyk dźwiękonaśladowczy doskonalący wymowę.
Co mówią zwierzaki?
Co mówi bocian, gdy żabę zjeść chce? Kle, kle, kle.
Co mówi żaba, gdy bocianów tłum? Kum, kum, kum.
Co mówi kaczka, gdy jest bardzo zła? Kwa, kwa, kwa.
Co mówi kotek, gdy mleczka by chciał? Miał, miał, miał.
Co mówi kura, gdy znosi jajko? Ko, ko, ko.
Co mówi kogut, gdy budzi w kurniku? Kukuryku.
Co mówi koza, gdy jeść jej się chce? Mee, mee, mee.
Co mówi krowa, gdy braknie jej tchu? Mu, mu, mu.
Co mówi wrona, gdy wstaje co dnia? Kra, kra, kra.
Co mówi piesek, gdy kość zjeść by chciał? Hau, hau, hau.
Co mówi baran, gdy spać mu się chce? Bee, bee, bee.
Co mówi ryba, gdy powiedzieć chce?
Nic! Przecież ryby nie mają głosu!
3. Wędrująca pięść –  zabawa orientacyjna.
Polega na tym, że dziecko stara się dotknąć pięścią poszczególnych partii ciała. Może zaczynać od nóg albo od głowy i przechodzi do dalszych części, przy muzyce lekkiej i wesołej.
„Powitanie ciała” dziecko wykonuje prawą i lewą ręką.

Propozycje pracy w domu 30.04.2020

1.

4 3

3 4

2.

6 2

5 1

 


Propozycje zabaw w domu 28.04.2020

Szlaczki

 
Kolorowanie obrazków według podanej instrukcji (ćwiczenie umiejętności czytania ze zrozumieniem)
Przykład:
Ala widzi w sklepie 3 piłki. Dziewczynka nie może się zdecydować, która z nich jest ładniejsza. Czy ta pierwsza z czerwonymi kropkami, czy druga cała żółta, czy trzecia z niebieskimi paskami?
Dziecko powinno pokolorować obrazek kredkami zgodnie ze wskazówkami  zawartymi w instrukcji.

Propozycje zabaw w domu 23.04.2020

1.Dobieranie w pary.
Przed dzieckiem układamy różne obrazki i prosimy o dobranie w pary – co do siebie pasuje. Następnie pytamy, dlaczego tak właśnie połączyło dwie ilustracje. Tutaj nie ma złych odpowiedzi i złych połączeń nawet wtedy, gdy wydaje nam się inaczej- najważniejsze, by dziecko potrafiło uzasadnić swój wybór.
2.Szukanie skarbu z mapą.
Przygotowujemy mapę mieszkania, pokoju lub ogrodu (można zrobić to wcześniej z dzieckiem) i zaznaczamy na niej miejsce ukrycia jakiegoś skarbu. Dziecko posługując się nią musi go odnaleźć.
3.Zagadki – o czym myślę.
Opowiadamy dziecku o czymś nie podając definicji i prosimy, by zgadło, o czym mowa. Przykładowo mówimy „myślę o zwierzęciu, które ma cztery łapy, lubi obgryzać kości i głośno szczeka” albo „myślę o czymś, co jest zrobione z drewna, może być w różnych kolorach i jest potrzebne do rysowania”.
4.Labirynty
Świetnym ćwiczeniem logicznego myślenia jest szukanie drogi w labiryncie – możemy wydrukować dziecku gotową kartę pracy, narysować ją sami lub spróbować stworzyć z nim labirynt np. z klocków.

Propozycje zabaw w domu 21.04.2020

Ćwiczenia rozwijające percepcję wzrokową:

 

1.Składanie pociętych obrazków, figur, pocztówek  (od prostych dwuczęściowych do skomplikowanych puzzli) według wzoru i z pamięci.

 

2.Odwzorowywanie kompozycji przy użyciu klocków, patyczków, wałeczków wykonanych z plasteliny według wzoru i z pamięci.
 
3.Segregowanie obrazków według podanego kryterium, np. wielkość, kształt, temat, kolor, część mowy itp.
 
4.Zapamiętywanie przedmiotów, kształtów, wyrazów prezentowanych w określonej kolejności i odtwarzanie ich.

 


Propozycje zabaw w domu 16.04.2020

„Zapamiętywanie kolejności obrazków”
 Obrazki przedstawiające pojedyncze przedmioty układamy obok siebie. Zaczynamy od 3 obrazków. Dziecko przygląda im się i stara się zapamiętać ich kolejność. Po chwili odwracamy je na drugą stronę, a dziecko odtwarza z pamięci ich kolejność. Gdy próba jest udana, dokładamy kolejny obrazek. Jeśli nie, ćwiczymy dalej z tą samą ilością obrazków.
„Co zniknęło?”
Można wykorzystać obrazki z poprzedniego zadania lub realne przedmioty (np. klucz, długopis, kubek, piłeczka itp.) – ustawiamy je obok siebie. Dziecko przygląda się, po chwili zamyka oczy, w tym czasie chowamy jeden z przedmiotów a dziecko odgaduje, co zniknęło.
Co się działo na obrazku”
Potrzebne są obrazki, ilustracje przedstawiające różne sytuacje – mogą być ilustracje z bajek. Dziecko przygląda się, po chwili chowamy obrazek i zadajemy pytania dotyczące obrazka (np. co robił chłopiec?, jakie zwierzątka tam były?)
„Słuchaj uważnie”
Ustalamy z dzieckiem hasło, na które musi zareagować, może to być dowolne słowo. Następnie wymieniamy ciągiem różne słowa, a gdy dziecko usłyszy umówione hasło, ma klasnąć w dłonie.

Propozycje zabaw w domu 14.04.2020

„Dotykowe pudełko”
Należy wziąć pudełko po butach lub poszewkę na poduszkę, umieścić w środku różne przedmioty, po czym poprosić dziecko, by wkładając rękę do pudełka spróbowało zgadnąć, jakiego przedmiotu dotyka.
„Naleśnik”
Ciasno zroluj dziecko w koc, bawiąc się w smarowanie i zawijanie naleśnika.
„Skoki przez drabinkę”
Należy wykonać drabinkę, np. z gazety. Wystarczy pociąć ją na 5-centymetrowe paski, które ułożone zostaną na ziemi na wzór drabinki. Zadanie dziecka polega na sprawnym przeskakiwaniu kolejnych szczebelków.
„Jaką jestem zabawką?”
Dziecko wraz z Rodzicami wypowiadają się na temat ulubionych zabawek. Po kolei każdy z uczestników przedstawia gestami wybraną przez siebie zabawkę, a pozostali odgadują jaka to zabawka.

 


 

Ćwiczenia percepcji wzrokowej na materiale obrazkowym:
  • różnicowanie figur geometrycznych po względem kształtu, koloru, grubości i wielkości
  • dobieranie par jednakowych figur geometrycznych
  • rozpoznawanie zmian ilościowych i jakościowych zabawa ,,Co się zmieniło”
  • zapamiętywanie elementów eksponowanego obrazka
  • układanie figur geometrycznych z części
  • układanie obrazków i kompozycji z figur geometrycznych według wzoru i z pamięci (Mozaika)
  • rysowanie kompozycji za pomocą szablonów
  • rysowanie kompozycji geometrycznych według wzoru
  • układanki obrazkowe
  • loteryjki i domina obrazkowe
  • układanie obrazków z części
  • dobieranie części obrazka do całości
  • dobieranie zbiorów liczbowych w tym samym układzie (domina)
  • układanie puzzli
  • wyszukiwanie podobieństw i różnic między obrazkami
  • zabawy z wykorzystaniem ,,pusów”
  • rozpoznawanie i nazywanie przedmiotów na obrazkach
  • podział przedmiotów na grupy np. rośliny ,zwierzęta, owoce itp.
  • zapamiętywanie i opowiadanie treści obrazka
  • zapamiętywanie kolejności eksponowanych przedmiotów
  • rysowanie z pamięci zapamiętanych wzorów
  • historyjki obrazkowe -porządkowanie obrazków w kolejności
Ćwiczenia usprawniające percepcję słuchową:
  • rozpoznawanie odgłosów zwierząt
  • rozpoznawania przedmiotów na podstawie dźwięków (pęk kluczy, garnek, klocki drewniane, szklanka, folia itp.)
  • rozpoznawanie osób na podstawie barwy głosu
  • dobieranie w pary przedmiotów o jednakowym brzmieniu – np. puszki słuchowe
  • rozróżnianie tempa w połączeniu z zabawą ruchową – szybko – bieg, wolno – marsz
  • zabawa w „głuchy telefon”
  • tworzenie wyrazów na tę samą sylabę
  • segregowanie obrazków wg pierwszych głosek
  • układanie rymowanek
Ćwiczenia usprawniające sprawność manualną:
  • naśladowanie ruchów
  • ćwiczenie palców-uderzanie jednym, dwoma, wszystkimi palcami w określonym rytmie, lekko lub mocno, naśladowanie spadającego deszczu
  • rysowanie, malowanie na dużych arkuszach papieru
  • lepienie z plasteliny, masy solnej, gliny, ugniatanie kulek z papieru
  • budowanie z drobnych klocków np. lego, sortowanie klocków
  • rozpoznawanie przedmiotów za pomocą dotyku
  • cięcie nożyczkami po śladach(uprzednio narysowanych kształtów)
  • kolorowanie obrazków
  • obrysowywanie szablonów
  • kalkowanie obrazków
  • nawlekanie koralików, przewlekanie tasiemki przez otworki w tekturce
  • rysowanie szlaczków po śladzie i samodzielnie
  • łączenie punktów tworzących określony przedmiot np. drzewo, domek
  • tworzenie obrazków z wydzieranek
  • próby szycia tzw. fastrygą, przyszywanie guzików
  • strzepywanie dłoni
  • naśladowanie gry na instrumencie
  • nawijanie wełny na motek
  • kołowrotek
  • machanie „skrzydłami”
  • naśladowanie drzew na wietrze
  • łamiący się pajacyk
  • „marzenia” przy muzyce relaksacyjnej

Propozycje ćwiczeń  rozwijające słuch fonematycznych: 
„Wesoła farma”. Rozpoznawanie i naśladowanie odgłosów zwierząt: Rodzic przygotowuje obrazki przedstawiające np. psa, kota, mysz, konia, krowę, owcę, kozę, kurę, kaczę, gęś, i inne. Zabawa może przebiegać na kilka sposobów: dorosły układa obrazki – dziecko naśladuje głosy zwierząt we takiej samej kolejności; dorosły naśladuje głosy zwierząt, gdy skończy – dziecko układa obrazki; dorosły wskazuje obrazki w różnej kolejności, niektóre kilkakrotnie, dziecko naśladuje głosy zwierząt (np..: dorosły wskazuje: koza, koza, kura, kura, kura, dziecko odpowiada: mee, mee, ko, ko, ko).
„Powtórz moje czynności”. Odtwarzanie kolejności wykonywanych czynności. Dziecko siedzi odwrócone tyłem do dorosłego. Dorosły wykonuje kolejno kilka czynności np.: szeleści kartką papieru, drze papier, potrząsa kluczami, puka w blat stołu, itp. Zadaniem dziecka jest powtórzenie tych czynności we właściwej kolejności. Wszystkie czynności dorosły powinien uprzednio wykonać przed odwróceniem się dziecka, aby poznało ono i mogło skojarzyć wszystkie dźwięki.
„Sylabowa zgadywanka”. Analiza sylabowa: dorosły podaje wyraz lub wskazuje obrazek, dziecko wystukuje, wytupuje, wyklaskuje sylaby. Liczenie sylab powinno odbywać się na konkretnych przedmiotach np. ułóż tyle kredek, ile sylab słyszysz w wyrazie kotek, podziel pasek papieru na tyle części ile sylab słyszysz w słowie zegarek, itp.
„Dobieranka” – dorosły przygotowuje po kilka obrazków, których nazwy zaczynają się na taką samą głoskę (np. kot, kapelusz, kredka, kamień, antena, aparat, ananas, ul, ucho, ulica, telefon, tablica, torebka, tort i inne). Prezentuje jeden z obrazków i prosi dziecko, aby wybrało spośród rozłożonych przed sobą obrazków te, których nazwa zaczyna się taką samą głoską.
„Gdzie jest minutnik?”. Lokalizowanie źródła dźwięku: dziecko zasłania oczy lub opuszcza na krótką chwilę pomieszczenie, w którym toczy się zabawa. Dorosły nakręca minutnik tak, aby zadzwonił za ok. minutę i chowa go w dostępne dla dziecka miejsce. Dziecko ma za zadanie odnaleźć miejsce ukrycia minutnika. Zabawa powinna odbywać się w ciszy, można do niej wykorzystać zabawki z pozytywką, budzik i inne.
 
CZYM JEST KONCENTRACJA?
JAK POPRAWIĆ KONCENTRACJĘ U DZIECKA ?
PROPOZYCJE ĆWICZENIA NA KONCENTRACJĘ UWAGI DLA  DZIECI.
 
Ćwiczenia na koncentrację to doskonały sposób na doskonalenie umiejętności skupiania uwagi na konkretnym zadaniu. Zobacz, jak ćwiczyć koncentrację u dziecka. Poniżej prezentujemy ciekawe zabawy do treningu koncentracji!
Ćwiczenia na koncentrację to coś bardzo potrzebnego naszym dzieciom. Zaburzenia koncentracji to temat, który jest bardzo popularny w dzisiejszych czasach, zwłaszcza wśród rodziców dzieci rozpoczynających naukę. Warto zastanowić się dlaczego tak jest i czy rzeczywiście skala zjawiska jest tak duża.
Dorośli często zbyt pochopnie określają w ten sposób problem ze skupieniem u dzieci. W dzisiejszych czasach rozpraszanie się i dezorientowanie to zjawiska typowe dla większości dzieci i nie zawsze są powodem do obaw. Koncentracja to umiejętność skupienia uwagi na określonym zadaniu czy obiekcie.
Warto zaznaczyć, iż od dziecka w wieku przedszkolnym. nie możemy wymagać, by koncentrowało się na zadaniu dłużej niż 15 – 20 min., a maksymalnie 30 min. Trzeba jednak obserwować dziecko i w razie potrzeby poćwiczyć z nim koncentrację.
Kiedy możemy mówić o problemach z koncentracją, a kiedy mamy do czynienia z osłabieniem nastroju?
Nie ma wyraźnej granicy między normą a zespołem zaburzeń uwagi. I zanim udamy się z dzieckiem do specjalisty, warto przyjrzeć się jego otoczeniu oraz jak spędza ono większość czasu, czy warunki zewnętrzne nie pomagają mu w rozproszeniu uwagi.
Uwaga na urządzenia multimedialne, rozpraszające uwagę czyli dystraktory.
Zbyt wiele czasu przed telewizorem lub telewizor włączony w tle, mogą utrudniać docieranie informacji z zewnątrz do dziecka. Na temat negatywnego wpływu urządzeń elektronicznych na rozwój dziecka powstało wiele badań oraz publikacji. Jednogłośnie stwierdzono że, telefon, tablet i telewizor przyczyniają się do powstawania zaburzeń uwagi. Nie oznacza to jednak, że rodzic ma zupełnie odciąć dziecko od elektroniki. W dzisiejszych czasach jest to raczej niemożliwe. Warto zastanowić się, jak zorganizować czas dziecka, by korzystało z urządzeń w minimalnej ilości.
Problemy z koncentracją a zabawa.
Kolejnym ważnym aspektem jest zabawa dziecka. Jeśli jest ono otoczone ogromną ilością zabawek, to przeważnie nie potrafi się nimi bawić. Otacza się ono wieloma przedmiotami i jest mu trudno coś wybrać. Zabawa ma często charakter chaotyczny. Bierze raz jedną, raz drugą rzecz do ręki, ale nie ma zabawy, odgrywania ról.
Im mniej zabawek w zasięgu wzroku dziecka, tym większy wysiłek musi ono włożyć w zaplanowanie zabawy, zmuszając tym samym szare komórki do pracy.
Organizacja pokoju dziecięcego ma wpływ na koncentrację!
Dlatego warto zadbać o wygląd otoczenia, w jakim dziecko przebywa. Zamiast jaskrawych ścian, lepiej sprawdzą się pastelowe, jasne kolory. Pokój dziecięcy powinien być odpowiednio oświetlony, by nie wymagał doświetlenia ostrym, zimnym światłem. Na ścianach jak najmniej obrazków, plakatów czy zdjęć.
To wszystko ma negatywny wpływ na układ nerwowy dziecka, przyczyniając się do trudności w koncentracji. Podobnie jest w przedszkolnych i szkolnych salach – jeśli są one zbyt ozdobione a półki uginają się pod stosem kolorowych zabawek, to niestety, mogą one utrudniać funkcjonowanie niektórym dzieciom. Często wyeliminowanie wyżej wymienionych czynników znacząco wpływa na poprawę koncentracji dziecka.
Zdrowa dieta oraz aktywność ruchowa poprawiają koncentrację.
Osłabienie nastroju, spadek koncentracji zdarzają się wszystkim. Taki stan może być także spowodowany przez braki w witamin oraz minerałów. Dlatego należy dbać o dobrze zbilansowaną dietę i regularnie wykonywać badania. Pamiętajmy, że poprzez odpowiednią dietę, ruch oraz częste treningi umysłu możemy poprawić nie tylko zdolność koncentrowania się, ale także pamięć i wyobraźnię. I to w każdym wieku, zarówno u dzieci, jak i u dorosłych.
Propozycje ćwiczeń na koncentrację u dzieci:
  1. Doskonałym ćwiczeniem koncentracji jest zabawa w „Gdzie jest…?”. Potrzebujemy dwóch takich samych miseczek lub kubeczków. Pilnujemy, by dziecko obserwowało mały przedmiot, który chowamy pod jednym z kubków i polecamy dziecku go odnaleźć. Gdy uda się, następnym razem, gdy ukryjemy zabawkę, kubki zamieniamy miejscami. Jeśli maluszek będzie uważnie obserwował, to wskaże prawidłowy kubek, jeśli odwróci wzrok, nie będzie wiedział, gdzie jest.
  2. Puzzle – doskonała zabawa i trening koncentracji oraz koordynacji wzrokowo-ruchowej.
  3. Wszelkie łamigłówki dla dzieci, labirynty, wyszukiwanie różnic między obrazkami sprawdzą się jako ćwiczenie na koncentrację dla najmłodszych.
  4. Memory – gra, w której należy zapamiętać pary odwróconych obrazków. Kto zbierze więcej par, ten wygrywa. Znakomity trening pamięci, koncentracji u dziecka. Przy okazji radosny czas spędzony w rodzinnym gronie.
  5. Wszelkie gry: planszowe, karciane, szachy, warcaby – jak najbardziej wskazane. Rozwijają dzieci w wielu aspektach, są doskonałym ćwiczeniem pamięci i koncentracji. Pobudzają wyobraźnię dzieci, koordynację wzrokowo – ruchową, myślenie, wzbogacają słownictwo.
  6. Rysowanie oburącz – kreślenie obrazka obiema rękami pobudza powstawanie połączeń między półkulami mózgu, co doskonale wpływa na koncentrację u dziecka. Można wydrukować połowę rysunku, jedną ręką kreślimy po śladzie a drugą, w tym samym czasie, staramy się zrobić odbicie lustrzane obrazka.
  7. Przypominanie – zabawna gra, która pobudza pamięć i ćwiczy koncentrację. Może być dowolnie modyfikowana. Można zacząć od polecenia: przypomnij sobie imiona wszystkich sąsiadów, którzy noszą okulary. Mózg musi się dobrze wytężyć, żeby odtworzyć takie informacje.
  8. „Detektyw” – ćwiczenie, w którym musimy przygotować obrazek lub zdjęcie i kilka pytań do niego (np. do zdjęcia zrobionego w restauracji możemy podać pytania: ile jest stolików w restauracji na zdjęciu, ile osób na zdjęciu ma brązowe włosy itp.). Dziecko przygląda się zdjęciu przez minutę i stara się zapamiętać jak najwięcej szczegółów, następnie odwracamy obrazek i zadajemy pytania.
  9. Żonglowanie: wystarczą dwie lub trzy piłeczki (zamiast piłek mogą być zwinięte w kłębek skarpetki lub woreczki z grochem), by móc bardzo efektywnie trenować zarówno wzrok (widzenie peryferyjne), jak i umysł. Przerzucając piłeczki nasze półkule współpracują i synchronizują swoją pracę, co w efekcie przyczynia się do budowy nowych połączeń między nimi, a to, jak już wiemy, w sposób naturalny wspomaga jakość pracy mózgu.
  10. Układanie pytań – zadanie, które oprócz ćwiczenia na koncentrację, stymuluje sprawność językową oraz wyobraźnię. Oglądamy obrazek i układamy do niego jak największą liczbę pytań (co robią osoby na obrazku? gdzie odbywa się akcja? jaka jest pora roku? jaki kolor mają rzeczy na obrazku? itp.)
  11. Stereogramy-czyli obrazy przedstawione na płaszczyźnie w taki sposób, aby sprawiały wrażenie trójwymiarowych. Wpatrywanie się w stereogramy to doskonały sposób na koncentrację i wytężanie wzroku. Warto wiedzieć, że jest to także relaks dla zmęczonych oczu.
  12. Wymyślane historyjki – osoba dorosła rozpoczyna opowiadanie bajki jednym zdaniem. Kolejne zdanie dopowiada dziecko. Ważne, żeby każde następne zdanie było kontynuacją poprzedniego, aby historyjka była spójna. Żeby było ciekawiej, bajkę możemy rysować w trakcie opowiadania. dziecko będzie bardziej skupione i zaciekawione grą.
  13. Zapamiętywanie – podajemy dziecku listę 10 rzeczowników i polecamy, by z naszej listy zapamiętało wszystkie pojazdy/owoce/kolory itp. Takie ćwiczenie doskonale kształtuje również pamięć słuchową dziecka oraz umiejętność kategoryzacji.
  14. Zagadki dla dzieci – poszukiwanie odpowiedzi do zagadki to doskonały trening umysłowy, podobnie jak tworzenie samej zagadki. Oprócz ćwiczenia koncentracji kształtujemy umiejętność definiowania pojęć.
Ćwiczenia na koncentrację są formą zabawy z dzieckiem.
Powyższe propozycje zabaw i ćwiczeń łączą przyjemne z pożytecznym. Spędzając w ten sposób czas z dzieckiem doskonale się bawimy, wspomagamy procesy poznawcze malucha oraz sami trenujemy umysł. Regularne wykonywanie treningów pozwala na znaczną poprawę nie tylko koncentracji, ale też pamięci, słownika i wyobraźni. Takie ćwiczenia na koncentrację zalecane są dla wszystkich. Gdy wejdą w nawyk sprawność umysłowa znacznie się poprawia.
Ćwiczenia grafomotoryczne dla dzieci.
Ćwiczenia grafomotoryczne działają tak naprawdę na wszystkie zmysły dziecka. Ćwiczą rekę i umysł naszego dziecka. Idealne do ćwiczeń grafomotorycznych są szlaczki dla dzieci, ale też labirynty. Sprawność grafomotoryczna zapewni dziecku prawidłowy rozwój nie tylko w przypadku nauki pisania. 
Ćwiczenia grafomotoryczne oraz ćwiczenia manualne potrzebne są dziecku na każdym etapie jego rozwoju. Dobrze, żeby nawet małe dzieci ćwiczyły sprawność ręki. Szczególnie ważne jest to w przypadku dzieci przedszkolnych, które zaczynają swoją przygodę z pisaniem (wcześniej rysowaniem), prawidłowym chwytaniem kredki, ołówka. Ćwiczenia grafomotoryczne – oprócz samej umiejętności pisania, trenują i uczą dziecko tzw. małej motoryki, szlifują ruch ręki (precyzję tego ruchu) oraz koordynacji wzrokowo-ruchowej (ręka-oko). Ćwiczenia grafomotoryczne uczą też dziecko orientacji w czynnościach manualnych, doskonalą precyzję wykonywania pewnych czynności. Dzięki nim, dzieci nabywają sprawności.
Propozycje ćwiczeń grafomotorycznych, z grupy tych najbardziej popularnych: szlaczki, labirynty, różnego rodzaju kształty. 
Szlaczki do druku:
https://cdn.files.smcloud.net/t/media/files/szlaczki-do-druku.pdf
https://cdn.files.smcloud.net/t/media/files/szlaczki-dla-dzieci.pdf
Szlaczki to jedne z najpopularniejszych ćwiczeń grafomotorycznych, które sami pamiętamy jeszcze z początków czasów przedszkolnych i szkolnych. Są one idealne, jeśli chodzi o ćwiczenie precyzji ruchów. Nie bez powodu szlaczki są jednym z najpopularniejszych ćwiczeń grafomotorycznych i przynoszących najlepsze efekty. Warto zachęcać dziecko do pracy ze szlaczkami. Dzięki takim ćwiczeniom, zdecydowanie łatwiej przychodzi nauka pisania, a pismo jest dokładniejsze i zdecydowanie lepiej się prezentuje. 
Ćwiczenia grafomotoryczne – labirynty:
https://cdn.files.smcloud.net/t/media/files/labirynty-dla-dzieci-do-druku.pdf
https://cdn.files.smcloud.net/t/media/files/labirynt-dla-dzieci-gry.pdf
Labirynty to również bardzo popularne ćwiczenia grafomotoryczne. Zapewne labirynty będę się wydawać także zdecydowanie bardziej atrakcyjne dla dzieci, gdyż oprócz ćwiczenia sprawności graficznej, po prostu są ciekawą i ekscytującą grą dla dzieci. Uczą też przewidywalności, koordynacji wzrokowo-ruchowej, myślenia logicznego czy chociażby prawidłowego trzymania przyrządów do pisania i rysowania. 
Kolejnym przykładem ćwiczeń grafomotorycznych jest ćwiczenie ręki w rysowaniu rozmaitych kształtów. Tego rodzaju ćwiczenia uczą zachowywania odpowiednich odległości, pomiędzy danymi przedmiotami, ale także zwiększają precyzję ruchu ręki. Dziecko uczy się odmierzania odległości pomiędzy danymi punktami oraz planowania przestrzennego. 
https://cdn.files.smcloud.net/t/media/files/nauka-rysowania.pdf

 

ZABAWY PALUSZKOWE
JAK POPRAWIĆ I USPRAWNIĆ MOTORYKĘ MAŁĄ U DZIECKA?

 

Zabawy paluszkowe są to drobne formy zabawowe, w których osoba dorosła wypowiada krótki tekst zabawy, obrazując go jednocześnie za pomocą palców swoich lub dziecka. Wypowiadany tekst rymowanki może być zilustrowany na paluszkach zarówno rąk, jak i nóg dziecka, na jego dłoni, całej ręce lub nodze, a nawet na całym ciele. Zabawy paluszkowe znane są od wielu pokoleń, w różnych wersjach przekazywane są z dziadków i rodziców na dzieci i wnuki. Zabawy te wykorzystują określenia metaforyczno-symboliczne w opisie wyglądu oraz czynności. Jest to jednak symbolika najprostsza, sięgająca do przedmiotów z najbliższego otoczenia dziecka. Ruch dłoni ze zgiętymi palcami symbolizuje chód raka, głaskanie twarzy przypomina głaskanie futerka kota, stukanie palcem w otwarta dłoń – dziobanie kury.
Co dają zabawy paluszkowe:
– wzbogacają repertuar ruchów
 – usprawniają manualnie
 – zaspakajają potrzeby ruchowe
 – dostarczają delikatnych bodźców dotykowych
 – motywują do poznania świata za pośrednictwem rąk i nóg
 – umożliwiają poznanie własnego ciała
 – stymulują percepcje wzrokową
 – zapoznają z niewerbalnymi sposobami komunikowania się
 – dają poczucie bezpieczeństwa
 – nie stawiają dziecku wymagań
 – nie stwarzają dziecku sytuacji niepowodzeń
 – wyzwalają radosne reakcje dziecka
 – wzbogacają kontakt społeczny z osobą dorosłą.
Niewątpliwą zaletą tych zabaw jest to, że możemy bawić się nimi wszędzie, nie potrzeba specjalnego miejsca, aby je przeprowadzić. Dzięki temu mogą się okazać bardzo przydatne w podróży, w poczekalni u lekarza, czy też wszędzie tam, gdzie nie mamy zabawek. Jednak najważniejsze w wypadku zabaw paluszkowych jest to, że dzięki zabawnej formie wierszyków i prostej możliwości zilustrowania ich gestem, zarówno dzieciom, jak i dorosłym dostarczają wiele radości.
Propozycje zabaw paluszkowych do wykorzystania dla rodziców:
 
Propozycja śpiewanych zabaw paluszkowych przy muzyce:
https://www.youtube.com/watch?v=qhvS9qq8_g8
https://www.youtube.com/watch?v=134vER6_Kp8
https://www.youtube.com/watch?v=Lastd_sFPOU

 

” BAJKI JAK LEKARSTWO – ZNACZENIE BAJEK TERAPEUTYCZNYCH W TERAPII PEDAGOGICZNEJ”.
Czym są bajki terapeutyczne?
  • temat przystaje do doświadczeń odbiorców (jest to problem charakterystyczny dla dzieci w danej grupie wiekowej);
  • sposób przedstawienia sytuacji trudnej jest adekwatny do możliwości percepcyjnych dzieci;
  • akcja toczy się w miejscu, które dzieci znają;
  • główny bohater to postać, z którą dzieci mogą się utożsamiać (posiada zbliżone do nich cechy, ma podobne problemy, przeżywa analogiczne emocje);
  • szczęśliwe zakończenie (główny bohater odnosi sukces: wyzwala się z trudnych emocji i zdobywa nowe umiejętności radzenia sobie w sytuacjach problemowych);
  • inne postaci wspierają bohatera w procesie radzenia sobie z sytuacją trudną (dają mu wiele wzmocnień i nagród – przede wszystkim o charakterze społecznym, psychologicznym).
Bajki psychoedukacyjne przygotowują dziecko na mającą nastąpić sytuację trudną. Dzięki tego typu utworom może ono lepiej zrozumieć konkretną sytuację problemową, poznać związki przyczynowo – skutkowe zachodzące pomiędzy zdarzeniami, a uczuciami, które się w ich wyniku wyzwalają oraz nauczyć się rozpoznawać i wyrażać własne emocje. W efekcie, gdy już doświadczy zdarzeń, na które przygotowywała je bajka, zrozumie kontekst sytuacyjny, swoje odczucia i reakcje oraz będzie gotowe, by o nich otwarcie rozmawiać.
Bajki relaksacyjne stosuje się, aby ułatwić dziecku odpoczynek oraz wyciszenie się i uspokojenie pomimo zaistniałej sytuacji trudnej. Tego typu utwory pozwalają mu psychicznie zdystansować się, oderwać od stresującej rzeczywistości i choć na chwilę zapomnieć o problemach.
Bajki psychoterapeutyczne pomagają dziecku uporać się z trudną sytuacją, jakiej doświadczyło w przeszłości lub aktualnie doświadcza, poprzez jej psychologiczne przepracowanie. Pod wpływem tego rodzaju utworów dziecko doznaje wsparcia emocjonalnego. Uświadamia sobie, że jego przeżycia nie są przypadkiem odosobnionym, gdyż inni ludzie także ich doświadczają. Powoduje to podwyższenie samooceny dziecka, które przekonuje się, że nie jest inne ani gorsze. Ponadto na podstawie zachowania bohaterów bajek dziecko poznaje sposoby skutecznego, konstruktywnego radzenia sobie z trudnościami. Dzięki temu odzyskuje poczucie nadziei na poprawę sytuacji, przestaje czuć się bezradne, zaczyna wierzyć we własne możliwości uporania się z problemem.
Efekty i znaczenie bajkoterapii w terapii pedagogicznej:
  • oswojenie dziecka z sytuacjami trudnymi, przygotowanie na mające nastąpić problemy;
  • przekształcenie dziecięcych niekorzystnych schematów poznawczych na pozytywne, konstruktywne nastawienie wobec siebie i otoczenia;
  • lepsze zrozumienie przez dziecko swoich emocji, reakcji, zachowań;
  • rozwój empatii u dziecka;
  • poznanie przez dziecko skutecznych sposobów postępowania w sytuacjach trudnych;
  • zaszczepienie dziecku optymizmu i nadziei na uporanie się z problemami;
  • wzmocnienie samooceny i wiary dziecka we własne możliwości w zakresie pokonywania trudności;
  • relaksację dziecka, jego chwilowe zapomnienie o problemach, zdystansowanie się od przykrej rzeczywistości.
Oprócz efektów terapeutycznych, bajkoterapia pozwala także uzyskać następujące korzyści dodatkowe:
  • umożliwia dorosłym spojrzenie na świat oczyma dziecka i zrozumienie jego przeżyć;
  • pomaga dorosłym wytworzyć więź emocjonalną z dzieckiem;
  • stanowi konstruktywną, przyjemną formę wspólnego spędzania czasu osoby dorosłej z dzieckiem;
  • wzmacnia wychowanie poprzez prezentowanie dziecku reguł rządzących światem oraz właściwych wzorów zachowań;
  • stanowi dla dziecka pewnego rodzaju rozrywkę;
  • rozwija wyobraźnię i kreatywność dziecka;
  • wzbogaca zasób słownictwa dziecka;
  • rozwija u dziecka umiejętność wnioskowania, porównywania, klasyfikowania;
  • pomaga dziecku w nauce prawidłowego formułowania własnych myśli, opinii;
  • ćwiczy umiejętność koncentracji uwagi dziecka;
  • wyrabia u dziecka nawyki kulturalne, rozwija jego wrażliwość estetyczną i językową;
  • przygotowuje dziecko do samodzielnego czytania.
Poniżej propozycja bajek do poczytania dzieciom:
 „ Bajka o szarym słowiku „
To bajka o nieśmiałości, o małym poczuciu własnej wartości. Pokazuje, że każda cecha może być dobra i że każdy ma ukryty talenty. Prawie wszystkim dzieciom przyda się większa wiara we własne siły i otwartość na kontakty z rówieśnikami.
„ Czy widziałeś kiedyś słowika w zaroślach? Pewnie nie, bo rzeczywiście trudno go zobaczyć. Chowa się w gęstych krzakach bo jest bardzo skryty. Wcale nie jest kolorowy tak jak inne ptaki. Jest troszkę większy od wróbelka, ma brązowo-szare piórka zupełnie bez żadnych wzorków i czarne oczka. Posłuchaj historii o małym młodziutkim słowiczku o imieniu Jasio.
Szary słowik
Szary słowik
Jaś mieszkał niedaleko rzeczki w gniazdku uplecionym z traw pod niedużym krzakiem. Był jeszcze malutki i bardzo bał się oddalać od gniazdka. Dobrze czuł się gdy jego Mama lub Tata byli w pobliżu. Gdy jednak miał coś zrobić zupełnie sam to już nie za bardzo. Trochę obawiał się innych ptaków i nawet gdy widział, że świetnie się bawią razem to wolał je oglądać z daleka niż się przyłączyć do zabawy.
Gdy tak patrzył na inne ptaki myślał sobie zawsze jakie one są wspaniałe. Widział gila z pięknym czerwonym brzuszkiem i niebiesko-czarnymi piórkami na grzbiecie. A potem Jaś patrzył na siebie i wzdychał widząc, że on taki kolorowy nie jest. Gdy z kolei przyglądał się krukowi podziwiał jaki ten jest duży. Chciałby być taki jak on, a przecież słowiczki są malutkie. Zawsze wydawało mu się, że inne ptaki miały bardziej ostre dzioby, dłuższe ogony, szybciej latały, ładniej machały ogonkami. We wszystkim wydawały się lepsze od niego.
Więc nawet gdy inne ptaszki zapraszały go do zabawy to on wolał siedzieć pod swoim krzaczkiem blisko rodziców i tylko przyglądać się zabawie innych. Tylko wieczorami jak już było ciemno odważał się wzlecieć na sam szczyt krzaka i gdy upewnił się, że nikt go nie widzi wtedy sobie śpiewał. Uwielbiał to robić. To sprawiało mu największą przyjemność. Potrafił tak śpiewać nawet długo w noc i za każdym razem wymyślał nową melodię, która się nigdy nie powtarzała.
Pewnego ranka gdy tak siedział sobie przy swoim gniazdku i jak zwykle podpatrywał z daleka bawiące się ptaszki, zobaczył gila, który mu się przyglądał z boku. Na początku Jaś nie wiedział o co chodzi. Rozejrzał się niepewnie, a gil w tym czasie podszedł do niego i spytał cichutko:
– Czy nauczysz mnie śpiewać?
I zaraz dodał:
– Słyszałem Cię jak śpiewasz wieczorem. To było coś wspaniałego. Ja chyba nigdy tak nie będę potrafił – powiedział zwieszając smętnie dziobek
Słowik był tak zaskoczony, że nie potrafił się w pierwszej chwili odezwać. A gil chyba źle zrozumiał jego milczenie bo potem mówił coraz bardziej smutnym głosem:
– Ty pewnie mnie nawet nie chcesz znać… Bo ja wcale ładnie nie śpiewam… I w ogóle… To ja lepiej sobie pójdę…
Gdy Jaś zobaczył, że ten odchodzi zebrał się w sobie, dogonił go i powiedział:
– Zostań! Ja nazywam się Jaś.
– A ja Florek – powiedział gil i uścisnęli się piórkami z uśmiechem.
– Dlaczego nigdy nie chcesz się z nami bawić? – spytał Florek jak już sobie razem usiedli – nie podobają Ci się nasze zabawy?
– To nie o to chodzi – powiedział Jaś – Jestem taki mały i szary, zawsze myślałem, że nikt się nie będzie chciał ze mną bawić… A nawet gdybym się już przyłączył to na pewno bym sobie nie poradził.
– No co Ty! – zaprzeczył gil – Jak ja chciałbym być taki mały i szary jak Ty gdy się bawimy w chowanego. Ja nigdy wtedy nie mam szans. Zaraz mnie wszyscy znajdują! Ty za to byłbyś mistrzem!
– Posłuchaj – mówił dalej – Każdy ptaszek jest inny. Jeden jest bardziej kolorowy, inny szary, jeden większy, inny mniejszy, jeden dobrze pływa, inny świetnie lata. I to jest właśnie najlepsze! Właśnie dzięki temu gdy się razem bawimy może być tak wspaniale.
– Ja też kiedyś byłem nieśmiały tak jak Ty. Bałem się włączyć do zabawy i wolałem trzymać się tylko blisko Mamy i Taty. To nie było takie łatwe – podejść do innych ptaków i przyłączyć się do nich. Ale zrobiłem to! I bardzo się z tego cieszę!
– Jak mi obiecasz, że nauczysz mnie śpiewać to ja też Ci pomogę – dodał
Jaś zastanawiał się tylko przez chwilę, a potem powiedział zdecydowanie:
– Tak! Chcę się włączyć do zabawy!
Przyjaciele wzięli się za skrzydełka i poszli w kierunku bawiących się ptaków. Florek przedstawił im Jasia i nie minęła chwila, a świetnie się już razem bawili. Okazało się, że mały słowiczek w wielu zabawach był świetny. A nawet gdy coś mu nie wychodziło najlepiej to przecież każdemu czasami coś się nie udaje. Najważniejsza jest przecież wspólna wesoła zabawa.
A wieczorem wszystkie ptaszki poprosiły słowika, żeby ich nauczył lepiej śpiewać. Okazało się, że wszyscy słyszeli wieczorne trele Jasia i chociaż nie wszyscy wiedzieli kto tak pięknie śpiewał to wszystkim się bardzo podobały. Kiedy Mama i Tata wieczorem wrócili do gniazdka to się bardzo zdziwili. Zobaczyli swojego synka jak śpiewał głośno i ochoczo przed grupą wpatrzonych w niego ptaszków. Obrócił się w ich stronę, mrugnął porozumiewawczo oczkiem i uśmiechnął się do nich. A oni byli z niego tacy dumni.
Jak kiedyś na wiosnę usłyszysz wieczorem najpiękniejszy śpiew ptaszka to zapewniam Cię – to będzie właśnie słowik. Nie będzie Ci łatwo go wypatrzeć – jest nieduży i brązowo-szary. Śpiewa jednak najpiękniej w całym lesie!”.
„Miś Małgorzatki”
Bajka dla dzieci odczuwających lek przed ciemnością.
„ W pewnym miasteczku mieszkała sobie dziewczynka imieniem Małgorzatka. Chodziła do przedszkola i miała kochających rodziców. Była wesolutka, szczęśliwa i tylko jedno ją zawsze martwiło i jej dokuczało. Bardzo nie lubiła i bała się ciemności.
Wieczorem leżąc w łóżeczku wyobrażała sobie zawsze jakie to dziwne i straszne stworzenia czaić się mogą w mroku. Czasami zdawało się jej, że słyszy jakieś szumy lub stuki i wtedy nawet na wszelki wypadek przykrywała się cała kołderką. Doszło do tego, że nawet gdy w ciągu dnia przechodziła przy jakimś zakamarku, w którym panował głęboki cień odwracała się lub zamykała oczy.
Tata Małgorzatki wpadł na pomysł jak jej pomóc. Kupił latarkę, którą dziewczynka trzymała pod poduszką. Dzięki temu za każdym razem, gdy leżała w łóżeczku w nocy i się czegoś wystraszyła mogła ją włączyć i poświecić. A ciemność ma to do siebie, że jak się ją oświetli – to znika.
To był bardzo dobry pomysł, ale nie oznaczał, że Małgorzatka przestała się bać ciemności. Po prostu mogła ją odgonić z pomocą latarki. Zdarzyło się jednak coś co odmieniło to zupełnie. Posłuchaj jak to się stało…
Pewnego wieczora gdy dziewczynka leżała w łóżeczku i już prawie zasypiała usłyszała szelest dochodzący z drugiego końcu pokoju. Wyjęła latarkę spod poduszki i w to miejsce poświeciła. Zwykle okazywało się, że nic tam nie ma, ale tym razem było zupełnie inaczej. Zobaczyła pluszowe coś, co przypominało jej misia przytulankę. Przykrywało łapkami oczy i trzęsło się pod wpływem jasnego światła.
W pierwszej chwili Małgorzatka aż krzyknęła ze strachu. Na pewno nie spodziewała się zobaczyć tego w swoim pokoju. Tamto stworzonko słysząc okrzyk skuliło się jeszcze bardziej i zaczęło popiskiwać. Z całej siły przysłaniało oczka i wyglądało jakby chciało zapaść się pod ziemię.
Dziewczynka widząc to zamilkła. Najwyraźniej to coś dużo bardziej przeraziło się od niej. Nie chcąc dalej go straszyć spytała:
– Uspokój się proszę. Czy to światło Ci tak bardzo przeszkadza?
Potwierdzeniem było kiwanie główki.
– Dobrze, dobrze… Już to wyłączam. – powiedziała bo zrobiło jej się szkoda biednego stworzonka bojącego się światła. Gdy było już ciemno usłyszała cichutkie:
– Dziękuję.
– Ja jestem Małgorzatka, a Ty jak masz na imię? – spytała
– Ja jestem Leopold, miś z bajkowej krainy.
Przez dłuższą chwilkę było całkiem cicho. Już zaczęła myśleć, że może jej się to wszystko tylko wydawało gdy usłyszała znowu:
– Czy Ty nie zrobisz mi krzywdy? Bardzo Cię proszę, żebyś na mnie więcej nie świeciła…
– Ale dlaczego? Bez tego ja z kolei nic nie widzę… – odpowiedziała
– U nas w magicznej krainie jest półmrok i najmądrzejszy z misiów przed światłem przestrzegał. Mówił, że od niego mogą boleć, a nawet rozchorować się oczy. Ale to jeszcze nic. Ostrzegał też, że wszędzie gdzie jest tak jasno czają się groźne stwory. Nawet jeżeli ich nie widzimy mogą nam zabrać całą naszą magię i uwięzić.
Miś Małgorzatki
Miś Małgorzatki
Małgorzatka była tym tłumaczeniem bardzo zdziwiona. To przecież właśnie w ciemnościach niewiele widać… Przypomniała sobie zaraz jednak jak to jest gdy wyjdzie się z ciemnego pokoju do bardzo jasnego… albo zapali się nagle światło… lub gdy próbuje patrzeć na słońce. Oczy tego bardzo nie lubią i trzeba je w pierwszej chwili bardzo przymknąć. Wtedy rzeczywiście niewiele można zobaczyć.
Po chwili dziewczynka poczuła, że jej oczy zaczęły się stopniowo przyzwyczajać do mroku i już coraz wyraźniej widziała kształty w pokoju. Zobaczyła zarys misia w tym samym miejscu przy ścianie gdzie wcześniej. Jeszcze do końca się chyba nie uspokoił, więc powiedziała:
– To nie prawda, że tam gdzie jasno są groźne stwory. Ja tu jestem i nie masz się czego bać. Jak chcesz możesz być moim przyjacielem. – dodała uśmiechając się.
Leopold nie wyglądał na przekonanego do końca, ale wyraźnie był już spokojniejszy. Podszedł do niej powoli i przyglądał się uważnie.
– Rzeczywiście nie wyglądasz na stwora, którego trzeba się bać. – powiedział – I z chęcią zostanę Twoim przyjacielem!
Małgorzatka zachichotała gdy pomyślała, że ktoś mógłby się jej bać jako groźnego potwora. Przypomniała sobie zaraz coś i dodała:
– Tata mówił, że jak czegoś nie znamy to często się tego boimy. A jak już to poznamy to zwykle się z naszego strachu później śmiejemy.
Zrobiło im się całkiem wesoło. Miło jest tak wspólnie się pośmiać. Zarówno Małgorzatka jak i Leopold poczuli, że warto było przemóc strach by poznać się nawzajem. Nawet jeżeli byli różni i jedno wolało światło, a drugie mrok, byli przecież teraz przyjaciółmi.
– Tylko, że ja cały czas słabo widzę – powiedziała dziewczynka – Czy możemy chociaż na trochę zapalić światło żebym mogła Cię lepiej zobaczyć? Nie chce Cie oślepić, ale teraz już chyba wiesz, że w świetle nie ma żadnych stworów. Oczy Ci się pewnie szybko przyzwyczają do blasku, tak jak moje do mroku – dodała
Leopold pokiwał ostrożnie głową. Pstryknęła włącznikiem lampki nocnej. Przez chwilę ona sama niewiele widziała bo oczy już przywykły do ciemności. Jednak już niedługo i Małgorzatka i miś przestali przesłaniać oczy. Miś był brązowy, pluszowy i miał czarne oczka i nosek. Poduszki na łapkach były różowe. Wyglądał pogodnie i wesoło chociaż wciąż jeszcze mrużył oczka.
To niesamowite. Okazało się, że tak jak Małgorzatka mogła sporo zobaczyć po ciemku, tak Leopold nie bał się już światła. I do tego byli teraz przyjaciółmi. Jeszcze tego wieczora obiecali sobie, że będą razem bawić się w odkrywców – zarówno w mroku jak i w blasku dnia.
Rodzice nawet się bardzo nie zdziwili gdy zobaczyli nowego ulubionego misia u Małgorzatki. Miała już ich kilka i nawet nie byli pewni, czy to nie jest któryś z nich. Czasami tylko widzieli, że wychodząc na podwórko dziewczynka przysłania oczka misiowi na chwilę, ale nawet nie pytali o to dlaczego. To na pewno taka jej zabawa…
A latarkę oddała Tacie. Czasami jak w nocy nie ma światła w całym domu to warto mieć coś czym można poświecić. Nawet Tacie się to przyda. Dzięki temu chodząc po domu nie wywrócimy się o coś co leży na podłodze. A Małgorzatka miała przecież coś lepszego… Mogła w takich chwilach wziąć Leopolda na ręce i nieść ze sobą. A on przecież świetnie widział w ciemnościach i zawsze ostrzegał ją jak coś stało na drodze”.
 Zbiór pięknych bajek terapeutycznych, których można wysłuchać z dzieckiem  szczególnie w formie Dobranocki. Jest to propozycja uniwersalna dla wszystkich dzieci:
https://www.youtube.com/watch?v=UuvWpAIwCXg

 

CO TO  JEST HISTORYJKA OBRAZKOWA?
JEJ WYKORZYSTANIE W PRACY Z DZIECKIEM.
PROPOZYCJE DO PRACY W DOMU.

 

Historyjka obrazkowa umożliwia terapeucie lub rodzicowi realizację wszystkich zadań dotyczących rozwijania myślenia.
Dlaczego?
Ponieważ ukła­danie i omawianie treści obrazków tworzących historyjkę wymaga doskonalenia różnych operacji umysłowych jako forma pracy związanej z kształceniem mowy dialogowej w rozmowach. Określone obrazki spełniają rolę “języka plastycznego”, za pomocą którego możemy nawiązać z dzieckiem dialog.
Historyjki przede wszystkim uczą myślenia przyczynowo – skutkowego. Aby ułożyć obrazki w poprawnej kolejności dziecko musi uruchomić procesy myślowe: porównywanie, analizowanie, wnioskowanie. Musi dostrzec szczegóły występujące na poszczególnych obrazkach, porównać je, określić, czy są takie same, różne czy podobne. Uczy się więc spostrzegawczości. Odpowiadając na pytania dorosłych lub samodzielnie opowiadając o tym, co przedstawia dany obrazek lub co wydarzyło się w całej historyjce, rozwija mowę, wzbogaca słownictwo. Wyobrażając sobie przedstawioną sytuację lub wymyślając własną wersję wydarzeń opartą na jednym obrazku, rozwija wyobraźnię.
Jaką funkcję pełnią historyjki obrazkowe?
Dziecko, aby w sposób poprawny ułożyć dwa, trzy lub więcej obrazków, musi dobrze zrozumieć treść każdego z nich. Zauważyć różnice między nimi, ale także podo­bieństwa, gdyż one decydują o tym, że obrazki tworzą historyjkę. Analizując treść poszczególnych obrazków musi wykryć zależności między nimi, a więc zrozumieć przyczynę i skutki przedstawionej na kilku obrazkach sytuacji.
Dziecko, widząc tylko część historyjki – jeden lub dwa obrazki – interesuje się jej zakończeniem, a gdy takiego nie znaj­dzie, samo „wymyśla” dalszy ciąg. Tym samym próbuje wyciągać proste wnioski. Kiedy ułoży już całą historyjkę, zastanawia się, o czym ona jest, scala w myśli treść wszystkich obrazków.
Korzystanie z historyjek w pracy z dziećmi pozwala realizować takie zadania jak: rozwijanie procesów analizy i syntezy, próby wnioskowania, rozwijanie spostrzegawczości. A także umiejętności logicznego ko­jarzenia faktów pokazanych na poszczególnych obrazkach, doskonalenie wypowiadania się na określony temat i układania opowiadań własnych (zakończenia historyjki).
Są to trudne do realizacji zadania i dlatego historyjka obrazkowa powinna zajmować wiele miejsca w pracy z tymi dziećmi, które napotykają trudności w tej dziedzinie. Chcąc, by historyjka spełniła wszechstronną rolę w rozwijaniu myślenia dzieci, trzeba stosować różne sposoby korzystania z niej. Najprostszy sposób korzystania z historyjek obrazkowych ma miejsce wtedy, gdy dzieci oglądają kolejno ułożone obrazki i opowia­dają ich treść.
Propozycje pracy z historyjką obrazkową w domu:
Poniżej zamieszczone propozycje historyjek obrazkowych,  można wykorzystać jako proste ćwiczenie z dzieckiem. Na początku wspólnie układamy treść historyjki, obrazek po obrazku wspierając to działanie opowiadaniem poszczególnych sekwencji (części) a następnie prosimy, by dziecko samodzielnie ułożyło całą historyjkę. Możemy zaproponować aby wymyśliło tytuł lub kilka tytułów z których wybieramy najciekawszy. Można zaproponować opowiadanie dalszej części historyjki np. Jak myślisz, co było dalej?  lub zabrać jeden obrazek by dziecko spróbowało dopowiedzieć ciąg dalszy. 
 
Działania te będą rozwijały spostrzeganie, pamięć, wzbogacały zasób słownictwa, rozwijały myślenie przyczynowo – skutkowe i wnioskowanie oraz uczyły mówienia i budowania coraz dłuższych   wypowiedzi. Dzieci mogą tworzyć własne historyjki obrazkowe wsparte rysunkami.

 

TRUDNOŚCI W ZAKRESIE PERCEPCJI SŁUCHOWEJ
U PRZEDSZKOLAKÓW
PRZYKŁADY ĆWICZEŃ.

 

Podstawowym warunkiem prawidłowego rozwoju spostrzeżeń słuchowych jest anatomicznie nie uszkodzony i funkcjonalnie sprawny analizator słuchowy – odpowiedzialny za słuch fizyczny. Prawidłowa identyfikacja dochodzących do mózgu bodźców słuchowych jest warunkiem rozwoju mowy .
Rozwój percepcji słuchowej do wieku przedszkolnego:
Rozwój funkcji słuchowych jest warunkowany przez dojrzewanie narządu słuchu i odpowiednią stymulację dźwiękową. Umiejętności osiągane w ramach percepcji wzrokowej czy ruchowej również oddziałują na siebie. Dziecko eksploruje świat dzięki jego wizualnym, dotykowym, ale i akustycznym cechom. Uczy się także wykorzystywać dźwięki do komunikacji z otoczeniem. Pierwotnie mają one charakter niejęzykowy (komunikacja przed językowa), ale w wyniku nabywania kolejnych kompetencji maluch odkrywa językowy wymiar dźwięków. Interakcja dziecka z otoczeniem w oparciu o sygnały dźwiękowe pojawia się już w okresie prenatalnym. Noworodek umie zlokalizować źródło dźwięku i reaguje na dźwięki otoczenia, na głos najbliższych osób, zwłaszcza matki.
W ciągu pierwszego roku życia dziecko uczy się kojarzenia dźwięku z określonym przedmiotem, manipulowania przedmiotami w celu uzyskania efektów dźwiękowych, słuchania własnych produkcji dźwiękowych, rozumienia poleceń słownych powiązanych z gestem i odczytywania stanów emocjonalnych na podstawie brzmienia głosu. Zaczyna już powtarzać sylaby i proste słowa. Działania malucha w drugim roku życia dostarczają nowych, znacznie zróżnicowanych doznań dźwiękowych. Coraz większe znaczenie mają te, które są wywoływane przez nie samo: okrzyki, pierwsze słowa, odgłos własnych kroków na schodach czy zabawa instrumentami muzycznymi. Dziecko zaczyna identyfikować i różnicować nowe wyrażenia dźwiękonaśladowcze, słowa i melodie. Trzylatek udoskonala identyfikowanie nowych słów, rozumienie wypowiedzi, tworzy własne konstrukcje językowe w oparciu o te, które usłyszał.
Przedszkolak ma przed sobą nowe wyzwania, takie jak słuchanie i rozumienie poleceń skierowanych do grupy, słuchanie tekstów, uczenie się wierszy i piosenek. Obecność dystraktorów (płacz innych dzieci, szum, hałas itp.) i różnorodność doznań słuchowych sprawiają, że zadania te są trudniejsze. W tym okresie szczególnie istotny jest rozwój słuchu fonemowego, czyli zdolności różnicowania dźwięków mowy.
Zaburzenia w zakresie rozwoju słuchu fonemowego bezpośrednio wpływają na rozwój mowy czynnej i biernej, a na dalszym etapie edukacyjnym utrudniają opanowanie umiejętności czytania i pisania. Dziecko przejawiające deficyty w tej sferze może zniekształcać głoski, mieć trudności ze zrozumieniem bardziej złożonych poleceń, a także z uczeniem się tekstów na pamięć. Zazwyczaj ma również problemy z wyróżnianiem głosek w wyrazach i kojarzeniem ich z odpowiadającymi im znakami graficznymi, co w ogromnej mierze utrudnia proces nauki czytania i pisania.
Percepcja słuchowa, czyli spostrzeganie słuchowe, jest jedną z podstawowych funkcji psychofizycznych, zaangażowanych w czynność czytania i pisania.
 Angażuje ona trzy rodzaje słuchu:
  • słuch fizyczny; odpowiedzialny za prawidłowe odbieranie wrażeń słuchowych
  • słuch muzyczny; odpowiedzialny za różnicowanie wysokości i jakości dźwięków oraz odstępów między nimi
  • słuch fonematyczny, odpowiedzialny za identyfikowanie i  różnicowanie dźwięków mowy ludzkiej ( fonemów)
Prawidłowy rozwój percepcji słuchowej ma  bardzo duże znaczenie w rozwoju dziecka. Nieprawidłowości w rozwoju percepcji słuchowej stanowią  jedną  z wielu  przyczyn niepowodzeń  dzieci  w początkowej nauce czytania i pisania.
Do  symptomów trudności w zakresie percepcji słuchowej można zaliczyć:
  • trudności w wysłuchiwaniu i zapamiętaniu poleceń
  • szybką męczliwość przy słuchaniu np. opowiadań, bajek
  • trudności w zapamiętaniu wierszy, piosenek, wyliczanek
  • ubogie słownictwo
  • nieumiejętność wyodrębniania sylab i głosek w wyrazach, wyrazów w zdaniach
  • agramatyzmy, deformacje słów
  • kłopoty z syntezą dźwięków
Systematyczne  prowadzenie ćwiczeń rozwijających percepcję słuchową w domu ,  ma ogromny wpływ na prawidłowy przebieg procesu uczenia umiejętności czytania i pisania.
W pracy z dzieckiem można wykorzystywać proponowane ćwiczenia i zabawy rozwijające percepcje słuchową:
  • wysłuchiwanie i rozpoznawanie dźwięków naturalnych, dochodzących z otoczenia  
  • rozpoznawanie dźwięków wytwarzanych celowo
  • grupowanie przedmiotów wydających takie same dźwięki,
  • rozpoznawanie osób po głosie  ;zabawy typu; „Zgadnij kto teraz mówił”
  • wysłuchiwanie zmian w tempie i głośności wydawanych, słyszanych dźwięków,
  • wysłuchiwanie i  wyklaskiwanie usłyszanego rytmu,
  • wyodrębnianie zdań w mowie , określanie ilości zdań w opowiadaniu,
  • wyodrębnianie wyrazów w zdaniu, dobieranie par rymujących się wyrazów,
  • wyodrębnianie sylab w wyrazach
  • analiza i synteza sylabowa wyrazów,
  • określanie ilości sylab w wyrazach,
  • kończenie wyrazów rozpoczynających się dana sylabą,
  • wyszukiwanie przedmiotów rozpoczynających się i kończących daną sylabą, głoską
  • dzielenie słów na sylaby z odkładaniem patyczków ( jeden patyczek odpowiada jednej sylabie);
  • zgadywanie słów podzielonych na sylaby  np. kacz- ka;  faj –ka;  skar-bon-ka;  cu-kier-nia  itp.;
  • wyróżnianie głosek na początku i na końcu wyrazu; dziecko otrzymuje obrazki, które ma dobrać w ten sposób, aby głoska kończąca nazwę pierwszego obrazka, była jednocześnie głoską rozpoczynająca nazwę innego – następnego, np. ul –lis –sklep –pomidor –rak itp.;
  • „słowny łańcuszek” – podawanie przez opiekunów słów na zmianę tak by ostatnia głoska słowa była pierwsza głoską następnego;
  • liczenie głosek w słowach;
  • słuchanie i rozwiązywanie zagadek;
  • powtarzanie za dorosłym ciągów słownych (np. but, bluzka, spodnie, skarpetka);
  • zabawa: jakie słowo było powiedziane dwa razy; dziecko ma za zadanie wymienić słowo, które usłyszało dwa razy (np. okno, oko, drzwi, okno);
  • słuchanie bajek, opowiadań, bajek muzycznych (często powtarzanych) oraz samodzielne opowiadanie i dopowiadanie zakończeń;
  • rozpoznawanie i wyodrębnianie głosek w wyrazach
  • wyodrębnianie głosek na początku, na końcu i w środku wyrazu
  • wyszukiwanie przedmiotów, obrazków rozpoczynających się lub kończących daną głoską,
Inne zabawy na rozwijanie oraz usprawnianie percepcji słuchowej:
1. Zabawa naśladowcza ” Jadą samochody”
2. Odgadywanie źródła dźwięku /dźwięki wydawane za zasłoną na bębenku i dzwonkach.
3. Zabawa pt. ” Poznaj po głosie” dziecko z zakrytymi oczami musi poznać głos kolegi
4. Ćwiczenia słuchowe przy pianinie rozpoznawanie dźwięków wysokich i niskich.
5 Zabawa rytmiczna ” Wróbelki i wrony ” naśladowanie ruchem dźwięków niskich i niskich : wróbelki zbierają ziarenka – dźwięki wysokie, wrony zbierają ziarenka dźwięki niskie.
6. Ćwiczenia pamięci słuchowej powtarzanie zdania wypowiedzianego przez osobę dorosłą: Tomek idzie do przedszkola, a Radek idzie do szkoły
7.Rozpoznawanie źródła dźwięku np. szelest kartki.
8. Odtwarzanie prostych rytmów 2-4 elementowych przy pomocy klocków.
9. Śpiewanie wierszyków sylabami: ” Na-sza pa – ni głoś – no śpie-wa itp.
10. Odgadnij jaki gra instrument ?
11. Wyklaskujemy imiona – dzielenie słów na sylaby.
12. Naśladuj Jasia- wypowiadanie i jednocześnie wykonywanie czynności: Ska-kać, ma-chać, ma-sze-ro-wać itp.

 

ĆWICZENIA SEKWENCJI CZYLI DLACZEGO PORZĄDEK JEST TAKI WAŻNY?

 

Sekwencje, szeregi, porządkowanie, analizowanie te wszystkie ćwiczenia są niezwykle ważne i odgrywają ogromną rolę w nauce czytania, pisania, ale przede wszystkim w stymulowaniu mowy i rozwoju intelektualnego. Aby było łatwiej dzielimy się z Wami kartami pracy. Można na nich dorysowywać odpowiednie symbole, ale można też doklejać wcześniej wycięte figury.

 


Powiększ litery
Zmień kontrast